Verbale vlinders

9 feb 2011 | Erwin Ormel | Reageren

Ik twitter niet. Een aantal van mijn politieke collega's denkt daar anders over. Maarten Hoelscher (PvdA) is een fervent twitteraar, Jaap van As, Kees de Kok en ik meen ook Janny Bakker (allen CDA) twitteren er lustig op los. En ook de benjamin van Groen Links, Larissa Landré, twittert zo las ik laatst in de Huizer Courant. Het voordeel van een twitterbericht is, dat je snel een berichtje of een standpunt de wereld. Zelfs terwijl je met andere mensen in gesprek bent. Probeer dat laatste maar eens met het schrijven van een weblog. Nadeel is wel dat je je standpunten niet van een nuance kunt voorzien of kunt inkleden in een bepaalde context. Je hebt immers maar 140 tekens. Bovendien ben ik ook nog eens keer ambtenaar in Amersfoort. Als ik politieke standpunten twitter, dan loop je het risico dat mensen al gauw de draad kwijt raken: doet hij die uitspraak als ambtenaar, of als raadslid in Huizen?  Een weblog heeft dat nadeel niet. Ik schrijf mijn blog op de website van de VVD in Huizen en dat doe ik als Huizer raadslid over Huizer onderwerpen. Nadeel is wel, dat het onderhouden van een blog arbeidsintensiever is.

Afgelopen zaterdag hadden we het jaarlijkse raadsdiner. Er werd wijn geschonken, dus dan heet het een diner, weet ik sinds afgelopen maandag. Tot mijn verrassing ontdekte ik de andere dag een foto op twitter van mij tijdens het raadsdiner. Een wat wazige foto, maar je zag mij volop aan het woord, druk gesticulerend, met een leuk bijschriftje. Als je in verkiezingstijd alle mogelijke moeite doet, om maar zoveel mogelijk in beeld te komen, moet je hier ook niet al te moeilijk over doen. Toch blijft voor mij wel de vraag waar de grenzen liggen van dit nieuwe medium, als meteen foto's van besloten bijeenkomsten op het internet verschijnen. Aan de andere kant: op deze website tref je ook foto's van nieuwjaarsrecepties en dat vinden we allemaal heel normaal.

Dus een beetje jaloers op die oppervlakkige twitteraars, de verbale vlinders, ben ik wel. Maar ja "een vlinder kan niet sjouwen en een karrepaard niet zweven, het is maar hoe je het wilt beschouwen, het is maar hoe een mens wil leven", zong Frans Halsema al in de jaren zeventig en dat is nog steeds actueel.

Ik hou het evenwel bij mijn weblog. Ik accepteer het risico dat er soms tijden zijn dat het meer moeite kost om het weblog te onderhouden. Het zij zo, het is de consequentie van de keuze die ik heb gemaakt. Van mij dus geen oneliners, maar genuanceerde standpunten, verweven in een zorgvuldig geconstrueerde context. Op een verjaardag zit je dan al snel alleen. Het is niet anders.

Het is tien uur. Na een dag hard werken beloon ik mezelf en nestel me voor Nieuwsuur. Het had als twitterbericht niet misstaan.

Reageren

* - verplichte velden