Afscheid

31 mrt 2010 | Erwin Ormel | Reageren

Vanmiddag was ik aanwezig op het afscheid van burgemeester Frans Willem van Gils. Over zijn vertrek is het nodige te doen geweest. Zeker net voor de kerstvakantie heeft het de gemoederen in het dorp danig bezig gehouden. Toen in januari vervolgens de gemeenteraad en Frans Willem Gils over de uitwerking van de vertrekregeling tegenover elkaar kwamen te staan, kon je op je klompen aanvoelen dat dit een druk zou leggen op het afscheid. Ik ben er vanmiddag niet de hele tijd bij geweest, ik moest uiterlijk om 17.00 uur weg, zodat ik heel discreet via een achteruitgang tijdens de speech van Van Gils kon wegsluipen. Frans Willem van Gils was op dat moment aan het opnoemen wat hij die vier jaar had bereikt. Ik gun iedereen zijn rechtvaardiging. Iedereen heeft ook het volste recht om voor zichzelf op te komen. Maar het gebeurt maar heel zelden dat de hele wereld ongelijk heeft en de persoon in kwestie zelf het monopolie heeft op het ultieme gelijk. Of Frans Willem van Gils ook zo redeneerde weet ik niet, want ik heb hem zijn speech niet kunnen horen afmaken.

Er was gelukkig voldoende publieke belangstelling, al had ik de indruk dat het merendeel van mijn collega-raadsleden nog moest komen toen ik via de keuken het pand verliet. Niets is zo genant als een afscheid in een lege ruimte. Even daarvoor was er een portret van Frans Willem van Gils onthuld in commissiekamer I. Daar hangt een portrettengalerij van de burgemeesters die Huizen gediend hebben. Het begint ergens eind 19e eeuw, ik meen bij burgemeester Munnikhuizen en de galerij eindigt nu met Frans Willem van Gils. Mensen hebben mij gevraagd of dat nu wel nodig was, zo'n schilderij, gelet op alle commotie rond het vertrek. Ik vind van wel. Ik vind het niet alleen een mooie traditie die we in ere moeten houden. Ik zou het ook een volstrekt verkeerd signaal vinden als we er van zouden hebben afgezien. De enige burgemeester die er niet tussenhangt is een NSB-burgemeester. Dat geeft dus al aan hoe beladen het zou zijn als je nu zou afzien van een schilderij.

Het schilderij werd rond kwart voor vier onthuld. De kunstenaar heeft ook schilderij gemaakt van de Huizer Botter in New York. Dat schilderij hangt in de collegekamer. Of ik het schilderij mooi vind? Vooropgesteld, ik ben geen kunstkenner. Op de vraag van radio 6fm heb ik geantwoord dat ik "er nog aan moest wennen". Nol van der Helm die naast mij zat gaf ronduit aan dat hij het schilderij niet mooi vond. Kennelijk ben ik wat diplomatieker in mijn uitingen dan Nol, terwijl we allebei hetzelfde bedoelen. Om eerlijk te zijn, het schilderij, en dan met name de gezichtsuitdrukking, deed mij denken aan een illustratie uit de Kameleonserie, maar misschien doe ik hiermee de schilder wel schromelijk tekort. Ik heb namelijk ook mensen gehoord die het wel mooi vonden.

Wat veel belangrijker is, is dat we als gemeente hiermee het hoofdstuk Frans Willem van Gils hebben afgesloten. Het was geen onverdeeld succes, zeker de afgelopen maanden niet. Ondanks alle commotie hebben we daar toch een afscheid en een schilderij aan gewijd. En dat is goed geweest. Want wat er ook voorgevallen is, van elkaar afscheid nemen doe je op een waardige manier.

Reageren

* - verplichte velden