Een botsing van culturen

28 mrt 2010 | Erwin Ormel | Reageren

Samenwerken met nieuwe mensen leidt ertoe dat je je weer eens bewust wordt van je eigen blinde vlekken. Je wordt ook weer eens gewezen op de eigenaardigheden van je eigen manier van werken. Je wordt als het ware uitgenodigd om in de spiegel te kijken. Dan zie je dingen die je goed bevallen, maar je wordt ook gedwongen om datgene onder ogen te zien, waarvoor je liever even je ogen had gesloten.

Afgelopen donderdag was eigenlijk de eerste "grote" raadsvergadering van Fons Hertog als burgemeester. Onze nieuwe burgemeester heeft zich laten kennen als een charmante man. Ruim voor de vergadering is hij aanwezig. Verstaat zich in alle rust met de raadsleden, zeker ook met de nieuwe raadsleden en informeert belangstellend naar hun welbevinden. Daarnaast is het iemand met wie je afspraken kunt maken, zo mocht ik ook ervaren in de voorbereidingen van het nieuwe collegeprogramma. Leeftijd en bestuurlijke ervaring maken dat hij alleen het spel scherp speelt wanneer het echt nodig is en dat voorkomt dat hij onnodig op iedere slak zout legt. En met een milde charme kom je ook een heel eind: "Mijnheer Ormel, was u nu echt van plan om op iedereen te reageren?"

Toch was donderdagavond ook nog een botsing van culturen zichtbaar. Ik vermoed dat de wortels van onze waarnemend burgemeester wat dichter bij de katholieke volksaard liggen dan bij de calvinistische. Dat wil zeggen: accepteren dat het leven niet enkel zwart - wit is. Op zoek gaan gaan naar de bedoeling van de regels, in plaats van de regels al te letterllijk te nemen. En dat werd duidelijk bij de benoeming van de drie wethouders. Petra van Hartskamp, Janny Bakker en Liesbet Tijhaar stonden al voor het spreekgestoelte om de eed of de belofte af te leggen, toen vanuit de raad werd opgemerkt dat er eerst nog een stemming moest worden gehouden. "Oh, ik kreeg de indruk dat u allen hier wel mee kon instemmen", was de ontspannen reactie van de burgervader.  Met als gevolg dat de wethouders weer plaats mochten nemen. De stembriefjes werden gepakt. Er vervolgens een discussie volgde of we konden volstaan met "akkoord", respectievelijk "niet akkoord", of dat we toch namen moesten invullen.  Of we 1 briefje met drie namen moesten invullen of drie briefjes met 1 naam. Toen daar uiteindelijk duidelijkheid over was, maar niet nadat we nog een schorsing nodig hadden om het reglement van orde te interpreteren, kon de stemcommissie haar werk doen. Een schorsing volgde en nadat toch weer zo'n twintig minuten verstreken was, kon de burgemeester mededelen dat van de 25 uitgebrachte stemmen er 25 waren uitgebracht op Petra van Hartskamp en Janny Bakker en 24 op Liesbet Tijhaar, waarna de beëdiging alsnog kon plaatsvinden. Of onze waarnemend burgemeester dit ritueel schouderophalend, danwel wenkbrauwen fronzend heeft ondergaan werd mij niet echt duidelijk. Voor hem moet het een kennismaking zijn geweest  met een bestuurscultuur die door de jaren heen mede gevormd is door de mannenbroeders.

Te ontspannen heeft ook een keerzijde. Achteraf bezien vond ik het jammer dat we de vergadering niet hebben geschorst om de nieuwe raadsleden Jaap van As (CDA), Bert Voorbraak (PvdA) en onze eigen Ab van den Born te felliciteren. Zij namen de plaats in van de drie wethouders die toetraden tot het college. Ook voor deze mensen waren  vrienden en familie meegekomen om hen te feliciteren. Zij moesten nu wachten tot na de afloop van de raadsvergadering om de gelukwensen in ontvangst te nemen.  En dat gaf toch een beetje een katterig gevoel.

Reageren

* - verplichte velden