Alexis en Krystle

13 mrt 2010 | Erwin Ormel | Reageren

De komende week beginnen de inhoudelijke besprekingen over het collegeprogramma. Informateur Carel Bikkers kwam tot de conclusie dat een combinatie van VVD, PvdA, CDA en Leefbaar Huizen het meest voor de hand ligt. Vanuit iedere partij schuiven nu enkele fractiespecialisten die zich gaan buigen over de concept-teksten van een nieuw collegeprogramma voor de komende periode. Ik moet zeggen dat ik uitkijk naar de eerste bijeenkomsten. Los van de inhoud van het collegeprogramma, het is toch de leidraad voor de komende vier jaar, zet het ook de toon voor de collegiale samenwerking: Moet je ieder punt bevechten of ben je bereid om elkaar ook wat te gunnen. Ga je voor de grootste gemene deler of kies je juist voor een aantal punten waarop iedere partij zich exclusief kan profileren. We zullen het zien.

Mijn maag draait nog steeds drie keer om als ik denk aan de formatie van acht jaar geleden. De zogenaamde bestuurlijke vernieuwing was op zijn hoogtepunt. De voorstanders van de bestuurlijke vernieuwing hadden bedacht dat alle bijeenkomsten meteen maar in de openbaarheid moesten worden gehouden. En dat resulteerde in een verspilling van tijd en gemeenschapsgeld. De bijeenkomsten op zaterdagochtend - een beetje politicus staat dan tegenwoordig bij zijn kinderen langs het sportveld - in de raadszaal brachten de partijen geen millimeter bij elkaar. En dat is ook wel te begrijpen. Als je over en weer moet inschikken om tot elkaar te komen, dan is vergaderen in de openbaarheid het slechtst denkbare wat je kunt doen. Iedereen houdt zijn kaarten stevig tegen de borst, want niemand wil het risico lopen om publiekelijk een schrobbering op te lopen. Alle vernieuwing is niet perse een verbetering. Maar daar is nog lang niet iedereen van overtuigd.

Dat wil niet zeggen dat je publiekelijk geen verantwoording moet afleggen. Integendeel: we wijden niet voor niets een raadsdebat aan een collegeprogramma. Dat is de gelegenheid om de gemaakte afspraken te verdedigen. Dat is de gelegenheid om het accoord wat je hebt ondertekend af te zetten tegen de beloftes die je de kiezer eerder hebt gedaan. En daarbij mag je elkaar natuurlijk de maat nemen. Publieke verantwoording is essentieel voor je legitimatie als overheid en als politieke partij.

Maar het voorbereidende werk leent zich veel minder voor de openbaarheid. Het is voor de toeschouwer ook dodelijk saai. Als ik op een verjaardag al zou vertellen wat ik daarbij zoal doe, moet ik wel erg kort van stof zijn, want anders zit ik al snel alleen. Nee college onderhandelingen zijn ook geen publiek spektakel. Het is geen gevecht tussen Alexis en Krystle, zoals in de serie Dynasty uit de jaren tachtig. Het is een proces van vertrouwen geven en vertrouwen winnen om zo de basis te leggen voor een succesvolle samenwerking voor de komende vier jaar.

Reageren

* - verplichte velden